۱۷۳ شب است که چراغی در این دیار روشن است؛ نه تنها چراغی بر پایهٔ سقف، که فانوسی در ضمیر زمان. وقتی «حضور»، از یک واقعهٔ گذرا فراتر میرود و به «ثابتِ تاریخی» بدل میشود، یعنی گره خوردنِ خاکِ این سرزمین با عطرِ استمرار.در این شب، که آسمانِ دلها با غبارِ چهلمین روزِ فراقِ «شهید خدمت» و حزنِ شهادتِ امامِ سامرا سنگین بود، ۱۷۳ شبِ میراث، پیوندی ناگسستنی را به تصویر کشید. گویی زمان در این نقطه ایستاد تا شهادت دهد که نه فقدان، پایانی بر راه است و نه غربت، سدی بر مسیرِ حق.این شب، تنها یک عدد در تقویم نبود؛ مانیفستی بود از «بودن». در حالی که سایهسارِ حزنِ امام حسن عسکری (ع) بر جانها سایه افکنده بود، نامِ شهیدِ خدمت، در طنینِ صلواتها و زمزمهٔ دعاها، نه به مثابه یک خاطره، که به عنوان یک مشعل، در دستِ وارثانِ آرمانها دستبهدست میشد.
در تقویمی که به شمارهٔ ۱۷۳ شب رسیده است، میراثی از جنس حضور و تداوم، در شهرستان خنج به «ثابتِ تاریخی» بدل گشته است. این زنجیرهٔ فرهنگی که اکنون در قامت یک جریان مستمر عرض اندام میکند، همزمان با تقارن دو واقعهٔ سترگ و جانسوز در تقویم شیعی، رنگ و بویی دیگر به خود گرفت.
کد خبر 201531
نظر شما